İlişkilerin başlangıcında ağır ilgi ve tutkulu bir yaklaşım sergileyen, lakin hisler derinleştikçe uzaklaşmayı tercih eden bireyler birçok insanın hayatında iz bırakmıştır. Bu davranış biçimi son yıllarda “Issız Adam Sendromu” olarak isimlendiriliyor ve bilhassa bağlanma korkusu yaşayan bireyleri tanımlamak için kullanılıyor. Pekala duygusal yakınlıktan kaçınan bu tavrın gerisinde hangi ruhsal dinamikler yer alıyor? “Issız Adam Sendromu” nedir, kimlerde görülür ve bağları nasıl tesirler?
Gelin, yakından inceleyelim…
2008 yılında vizyona giren ve Çağan Irmak imzası taşıyan “Issız Adam” sineması, yalnızlığı seçen bir adamın aşk ve sorumluluk ortasında sıkışmış iç dünyasını gözler önüne sermişti.
Filmdeki Alper karakteri, duygusal bağ kurmak isteyen bir bayanla bağlantıya giriyor; ancak derinleşen bağdan korkarak uzaklaşıyor. Bu öykü pek çok bireye tanıdık geldi ve vakitle “Issız Adam Sendromu” ismini alan tanınan bir kavrama dönüştü.
Peki nedir bu Issız Adam Sendromu?
Issız Adam Sendromu’nun en bariz özelliği, bağın birinci başında gösterilen ağır ilgi ve tutkunun, ilerleyen vakitlerde ani bir geri çekilme ile yer değiştirmesi.
Bu şahıslar ekseriyetle karşı tarafı etkileme konusunda epey başarılıdır. Lakin bağlar güçlendikçe kendi duygusal hudutlarını tehdit altında hissederler ve içlerine kapanarak yalnızlıklarına geri dönerler.
Bu sendrom aslında çağdaş çağın bağlantı dinamikleriyle direkt irtibatlı.
Bireyselliğin yüceltildiği, özgürlüğün kutsandığı günümüzde, kimi beşerler yakınlık ve sorumlulukla gelen yüklerden kaçmak için “bağlanmama”yı tercih ediyor. Bu şahıslar için birine duygusal manada yakın olmak, “kendi olma halinden vazgeçmek” üzere algılanabiliyor. Münasebetiyle bir ilgiye girdiklerinde, sevgiyle bir arada gelen duygusal sorumluluk onlara ağır gelebiliyor.
Psikolojik olarak ele alındığında, Issız Adam Sendromu çoğunlukla kaçıngan bağlanma tarzına sahip bireylerde görülüyor.
Bu şahıslar çocuklukta gereğince inançlı bir bağlanma kuramamış olabilir ya da evvelki münasebetlerinde terk edilme, aldatılma üzere olumsuz tecrübeler yaşamışlardır. Sonuç olarak, bilinçaltında “bağlanırsam ziyan görürüm” inancı yer eder ve kendilerini korumak ismine derin bağlardan kaçınırlar.
Issız Adam Sendromu’na sahip bireyler, ekseriyetle yalnızlığı idealize ederler.
Sosyal hayatlarında etkin, alımlı ve dışa dönük olsalar da özel hayatlarında “duvar örmek” konusunda uzmandırlar. “Ben yalnızken daha üretkenim”, “Kimseye hesap vermek zorunda kalmamak büyük bir özgürlük” üzere savunmalarla bağlardan kaçarlar. Lakin birden fazla vakit bu yalnızlık, bir tercihten çok bir savunma sistemidir.
Sadece erkeklerde görülmüyor!
Kadınlarda da bağlanma korkusu, duygusal kaçışlar ve bağ sorumluluğundan kaçınma davranışı görülebilir. Fakat toplumsal roller ve romantik beklentiler nedeniyle erkekler üzerinden konuşulması daha yaygın.
