Bazen hayat, insanın karşısına hiç beklemediği bir anda bir kapı açar. O kapının arkasında bazen zorluk, bazen umut, bazen de büyük hayaller vardır. Gamze Altun için o kapı, bir gün okuluna gelen antrenörle aralandı. Ne profesyonel bir spor geçmişi vardı ne de küçük yaşlardan gelen bir hazırlık… Ancak içinde sarsılmaz bir azim, sessiz bir kararlılık taşıyordu. Bugün Avrupa rekorlarına, memleketler arası madalyalara ve hayalindeki istiklal marşını okutma maksadına yürüyen genç bir halterci olarak isminden kelam ettiriyor. Artık gelin, Gamze’nin bu ilham veren seyahatine onun kendi cümleleriyle tanıklık edelim..
+Sporla tanışman nasıl oldu?
–Açıkçası çocukken sporla pek ilgim yoktu. Yalnızca lise dönemimde parkur yarışlarına katılmıştım ancak tertipli olarak yaptığım bir spor yoktu. Her şey lise yıllarımda antrenörüm İsa Makal’ın okuluma gelmesiyle başladı. Beni gördü, dikkatini çektiğimi söyledi. Akabinde vücut eğitimi öğretmenim Mehmet Özyaşamış beni halter salonuna götürdü. O gün hayatımın istikameti değişti. Haltere başladığım günden beri bir gün bile bırakmadım.
+Hangi branşta yarışıyorsun ve şimdiye kadar neler başardın?
–Halter branşında yarışıyorum. Bu sporda üç ana kategori bulunur: koparma, silkme ve toplam. Ben bilhassa silkme kısmında öne çıktım ve bu kategoride tam 4 sefer Avrupa rekoru kırdım. Şu ana kadar 3 Avrupa şampiyonluğu ve 1 Dünya şampiyonluğu kazandım. Ayrıyeten toplamda 2 sefer Avrupa ikinciliği, 1 Avrupa üçüncülüğü ve 1 Dünya üçüncülüğü elde ettim.
+Seni en çok gururlandıran an neydi?
–İlk sefer büyükler dünya şampiyonasına katıldığımda antreman derecemi geçerek 96 kilo silkme kaldırdım. Bu kaldırışla dördüncü Avrupa rekorumu kırdım. O yarışta madalya alamadım lakin gösterdiğim performans benim için tarifsiz bir gururdu. O an, mesleğimin unutulmaz anlarından biri oldu.
+Şu anda eğitim hayatın nasıl ilerliyor?
–Selçuk Üniversitesi’nde ikinci sınıf öğrencisiyim. Kamplar ve müsabakalar ortasında vakit buldukça derslerime giriyorum. Çok ağır bir tempom var ancak elimden geleni yapıyorum. Akademik manada tek amacım öğretmen olmak. Sporun yanında eğitimimi de ihmal etmemeye çalışıyorum.
+Seni bu sporda en çok motive eden şey nedir?
–Ben halteri hakikaten çok severek yapıyorum. Beni en çok motive eden şey, bir gün Avrupa’da, dünyada ya da olimpiyatlarda altın madalya kazanmak. O kürsüde durup İstiklal Marşı’nı dinlemek… İşte bu hayal, her gün idmana daha istekli başlamamı sağlıyor.
+Hiç pes etmeyi düşündüğün anlar oldu mu?
–Evet, bilhassa son vakitlerde sakatlıklarım ve ağrılarım arttığında bu niyete kapıldım. Lakin vakitle her şeyin süreksiz olduğunu gördüm. Kendimi toparladım ve devam etmenin benim için ne kadar bedelli olduğunu anladım. Bugün geriye dönüp baktığımda, uygun ki pes etmemişim diyorum.
+Genç atletlere neler tavsiye edersin?
–Her vakit kendi kararlarının gerisinde durmalarını, inandıkları yoldan asla şaşmamalarını tavsiye ederim. İnsan bir şeyi hakikaten isterse, hiçbir mani onun önünde duramaz. Bu yolda kararlı olmak çok değerli.
+Gelecek maksatların neler?
–En büyük amacım evvel dünya şampiyonu, akabinde olimpiyat şampiyonu olmak. Bu sporu hakkıyla yaparak çocuklarıma ilham kaynağı olmak, ailemi ve beni sevenleri gururlandırmak istiyorum.
Gamze Altun’un seyahati, sadece sportmen kimliğiyle değil, inancıyla, azmiyle ve hayalleriyle örülmüş bir muvaffakiyet öyküsü. O, yalnızca kendi gayelerine değil; bir milletin gururuna, gençlerin umuduna gerçek ilerliyor. Ve biz biliyoruz ki onun ismi, gelecekte şampiyonluk kürsülerinde daha da yüksek sesle yankılanacak.
(Görsel Kaynağı: Gamze Altun)
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar külliyen muharrirlerinin özgün niyetleridir ve Onedio’nun editöryal siyasetini yansıtmayabilir. ©Onedio
